MAHAYANA

 

                             

                   Mahayana!

                            Neredesin sevgilim?

                            Karanlığı emen dudaklarını öptüm

                            Sokak lambalarının.

                            Lâkin sen yoktun tadında vuslatın.

                            Gözlerimi diktim güneşin gözlerine

                            Saatlerce.

                            Fakat ışığını yazık ki bulamadım

                            Gözlerinin.

 

 

                            Ah Mahayana!

                            Hiçbirisi sen değildin,

                            Gökte uçan kuşlardan.

                            Hiçbirisi sen değildin,

                            Denizde yüzen balıklardan.

                            Ve çehreni göremedim,

                            Song resminde,

                            Gupta şiirinde,

                            Ya da ıssız bir gotik katedralinde.

                            Öksüz bıraktın medeniyetleri

                            Yolu bilinmeyen karanlık adresinde.

 

 

                            Sahi Mahayana!

                            Az daha sormayı unutacaktım.

                            Nesin sen?

                            Bilgi misin? Sevgi misin? Erdem misin?

                            ‘Aydınlanma’ diyorlarmış sana Çin rahipleri.

                            Adını hikmet koymuş Sokrat

                            Sen doğduktan hemen sonra.

                            İdea demiş sana Eflatun,

                            Ve Muhammed koynunda beslemiş seni.

                            Ne olur göster bana bir defacık

                            Aracısız kendini.

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                           Turgay EVREN